Ας είμαστε ρεαλιστές. Το μέσο των βιντεοπαιχνιδιών δεν περπατάει σε δρόμο στρωμένο με ροδοπέταλα. Υπάρχουν καρφιά και εμπόδια. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας έναν πολύ σημαντικό προβληματισμό μου: ποιος φταίει που τα βίαια βιντεοπαιχνίδια, φτάνουν στα χέρια μικρών παιδιών; Όλοι μας πρέπει να παραδεχθούμε πως κάποια βιντεοπαιχνίδια δε θα πρέπει να φτάνουν σε άτομα μικρότερης ηλικίας. Το τελευταίο είναι μάλλον κολακευτικό για το μέσο, γιατί αποδεικνύει πως τα videogames δεν είναι απλά «κινούμενα pixels» που αποχαυνώνουν τα πλήθη, αλλά εικόνες που μπορούν να επηρεάσουν, άμεσα, τη ψυχολογία και τον τρόπο σκέψης ενός ατόμου. Όπως κάθε είδους τέχνης, έτσι και τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να περάσουν μηνύματα, ιδέες και νοοτροπίες.

 Θα προσπαθήσω να καταλογίσω τις ευθύνες όσο πιο δίκαια μπορώ. Συγκεκριμένα, θα φωτογραφίσω τρεις πτυχές του προβλήματος: τα ίδια τα βιντεοπαιχνίδια, τους γονείς και αυτούς που πουλάνε βιντεοπαιχνίδια.

 Ας ξεκινήσω με τα βιντεοπαιχνίδια. Καταρχάς θεωρώ πως ως μορφή τέχνης, τα videogames δε θα πρέπει να έχουν όρια και εφόσον προειδοποιούν και ενημερώνουν για το ποιες ηλικίες θα πρέπει να τα παίζουν, δε βλέπω λόγο να μην ενσωματώνουν βία. Όπως δε θα ζητήσουμε από κανέναν συγγραφέα να είναι συγκρατημένος στη συγγραφή ενός βιβλίου, έτσι και δε θα πρέπει να ζητάμε από ένα developer να είναι πιο χαλαρός ως προς τη βία. Από την άλλη, έχω την εντύπωση πως μερικές εταιρίες, έχουν εκμεταλλευτεί την ελευθερία της δημιουργίας, και ενσωματώνουν στα «προϊόντα» τους υπερβολική, άμυαλη βία, δίχως κανένα λόγο ύπαρξης. Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι τα παιχνίδια με στρατιωτικό περιεχόμενο δεν έχουν παραγίνει και πως δεν προωθούν φιλοπολεμικές και προπαγανδιστικές καταστάσεις; Η εντελώς άμυαλη και με σκοπό να αποχαυνώσει έναν εγκέφαλο βία, δε με βρίσκει 100% σύμφωνο.

 Περνάω στο γονέα. Θεωρώ πως ο γονέας και κατ’ επέκταση το σπίτι, η οικογένεια ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το, αποτελούν τους σημαντικότερους παράγοντες της συμπεριφοράς και της μετέπειτα πορείας ενός παιδιού. Οι γονείς, ως υπεύθυνοι για την έλευση μιας ανθρώπινης ζωής που θα ενταχθεί μελλοντικά στην κοινωνία, είναι υποχρεωμένοι να μεγαλώνουν τα παιδιά τους με σωστές βάσεις. Δε θα αναλύσω το ποιες είναι σωστές και ποιες λάθος βάσεις, μιας και αυτό δεν είναι πάντα ξεκάθαρο. Αυτό που είναι ξεκάθαρο, όμως, είναι ότι οι γονείς θα πρέπει να ελέγχουν, αλλά κυρίως να γνωρίζουν το περιεχόμενο που εισέρχεται στον ευπαθή εγκέφαλο ενός παιδιού. Οι γονείς θα πρέπει ανά πάσα στιγμή να γνωρίζουν τι βλέπει, τι παίζει και τι κάνει γενικά το παιδί τους.

 Δόξα τον Gordon Freeman, υπάρχουν χιλιάδες επιλογές για ένα 5χρονο, για ένα 10χρονο και για ένα 15χρονο, σε οποιοδήποτε μέσο ψυχαγωγίας αρέσκεται, είτε αυτό λέγεται κινηματογράφος, είτε μουσική, είτε βιντεοπαιχνίδια. Τέλος, οι γονείς, αντί να απαγορεύουν δια ροπάλου κάποιο ακατάλληλο υλικό, μπορούν να το κουβεντιάζουν με τα παιδιά τους, να τα μιλούν και να τα κάνουν να το φιλτράρουν με το σωστό τρόπο, πάντα αν θεωρούν πως το παιδί είναι ικανό να ξεχωρίσει ορισμένα πράγματα. Ξέρω πατέρα που παίζει βίαια βιντεοπαιχνίδια με τον ανήλικο γιο του, αλλά του μιλάει και τον…προσγειώνει εκεί που πρέπει. Δε ξέρω αν αυτό είναι η καλύτερη δυνατή λύση, αλλά σίγουρα είναι πολύ καλύτερο από την πλήρη ελευθερία και άγνοια.

 Και πάμε τώρα σε αυτούς που πουλάνε βιντεοπαιχνίδια. Δυστυχώς, στο βωμό του κέρδους, οι ισορροπίες, η λογική και η ανθρωπιά, στις περιπτώσεις των καταστηματαρχών, πηγαίνουν περίπατο. Είναι αδιανόητο, να γνωρίζεις το εξαιρετικά ακατάλληλο περιεχόμενο ενός παιχνιδιού και να το πουλάς σε ένα 8χρονο ή ένα 10χρονο χωρίς ίχνος ενδοιασμού. Είναι, επίσης, απαράδεκτο, να εργάζεσαι σε τμήμα βιντεοπαιχνιδιών, να βλέπεις γονιό να θέλει να αγοράσει το God of War 3 στο 10χρονο παιδί του και να μην τον ενημερώνεις ότι το εν λόγω παιχνίδι δεν ενδείκνυται γι’ αυτήν την ηλικία –απαλλάσσεσαι, βέβαια, στην περίπτωση που ενημέρωσες το γονιό, αλλά αυτός είναι τόσο κουφιοκέφαλος που θέλει να προβεί σε αγορά. Τέλος, είναι απαράδεκτο, να αποτελείς τεράστια αλυσίδα καταστημάτων, με εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες/ πελάτες σε όλη τη χώρα και να προσλαμβάνεις υπαλλήλους που δεν έχουν καμία γνώση του αντικειμένου. Γιατί, αν θέλετε την άποψή μου, για να πουλάς παιχνίδια σε ανθρώπους όλων των ηλικιών, δε χρειάζεται να είσαι gamer, αλλά τουλάχιστον πρέπει να ξέρεις τι απεικονίζουν αυτά τα προϊόντα. Έστω να ξέρεις τα βασικά, ότι δηλαδή τα νουμεράκια της PEGI εκεί έξω, δεν είναι διακοσμητικά, ούτε λογότυπα εταιριών, αλλά νούμερα, που βάσει νομοθεσίας, οι αρμόδιοι θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους.

 Τελικά, ποιος φταίει που τα βίαια βιντεοπαιχνίδια φτάνουν στα χέρια μικρών παιδιών; Φταίνε τα βιντεοπαιχνίδια που εθίζουν με φθηνές μεθόδους τους ευπαθείς εγκεφάλους των μικρών; Φταίνε οι γονείς που δεν ελέγχουν τι στο καλό αγοράζουν/ βλέπουν/ παίζουν τα παιδιά τους; Φταίνε οι καταστηματάρχες που στο βωμό του κέρδους, καταπατούν κάθε ίχνος λογικής και κοινωνικής ευθύνης; Πριν ρίξω το μπαλάκι σε εσάς, είμαι υποχρεωμένος να καταθέσω τη δική μου άποψη για το ποιος τελικά φταίει. Προσωπικά, λοιπόν, θεωρώ πως και οι τρεις παράγοντες που περιέγραψα παραπάνω έχουν μερίδιο ευθύνης. Επιμένω, ωστόσο ότι ο γονιός είναι ο βασικός υπεύθυνος και όταν ο γονιός δεν είναι ενήμερος για το θέμα, θα πρέπει να βοηθάται από τους άμεσα εμπλεκόμενους, αυτούς δηλαδή που πουλάνε βιντεοπαιχνίδια.

 Τέλος, πρέπει όλοι όσοι αγαπάμε τα βιντεοπαιχνίδια, όποια θέση και αν έχουμε σε αυτή τη βιομηχανία, να αναγνωρίσουμε τα «προβλήματά» τους, να αποδεχθούμε τα «ελαττώματά» τους και να πάρουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί. Προ πάντων, θα πρέπει να απαλλαγούμε από απόλυτες απόψεις, να μην ισοπεδώνουμε τα πάντα.