Όταν σκεφτόμαστε την λέξη “κυνηγός” το αμέσως επόμενο που μας έρχεται, συνειρμικά, είναι η λέξη “θήραμα”. Τοποθετήστε τώρα την λέξη “άντρας” πίσω από τη λέξη “κυνηγός”. Η λέξη “γυναίκα” τότε αυτομάτως μπαίνει πίσω από τη λέξη “θήραμα”. Αυτή είναι μια από τις πιο παλιές και ριζωμένες αντιλήψεις που ακόμα συντηρεί η κοινωνία μας και ευθύνεται (στο μερίδιο που της αναλογεί) για την χωρίς όρια και ακραία συμπεριφορά πολλών ανδρών.

Πολλά έχουν ακουστεί το τελευταίο διάστημα. Το “σπάσιμο” της σιωπής που επιτέλους ήρθε, η ώρα των καταγγελιών για τις κακοποιήσεις/παρενοχλήσεις – κυρίως σεξουαλικές- στον χώρο του θεάματος ήρθε να μας δείξει κάτι που όλοι λίγο πολύ γνωρίζαμε. Κάτι που ισχύει στους διάσημους και σοκάρει, κάτι που ισχύει και στο αμέσως επόμενο στενό και δεν το έχουμε υποψιαστεί καθόλου. Ναι, πρέπει επιτέλους να το παραδεχτούμε. Οι άντρες – στη συντριπτική πλειοψηφία των περιστατικών- τελικά δεν έχουν μάθει ότι οι γυναίκες είναι απλά διαφορετικό φύλο. Δεν έχουν διαφορετικά δικαιώματα, δεν αξίζουν λιγότερα, δεν είναι κάτι “άλλο”.

Οι λόγοι πίσω από αυτές τις συμπεριφορές είναι πάρα πολλοί. Απο την ανατροφή των αγοριών, την έλλειψη παιδείας, εκπαίδευσης πάνω σε τέτοια ζητήματα κ.α. Μια από τις πιο παλιές και άθλιες νοοτροπίες που φρόντιζαν να περνάνε οι γονείς στα αγόρια και δυστυχώς το συντηρούν ακόμα και σήμερα ορισμένες νέες γυναίκες είναι η νοοτροπία του άντρα “κυνηγού”. Ο άντρας που πρέπει να “κυνηγάει” ως καθαρό αρσενικό. Ο άντρας που εν τέλει δεν βλέπει έναν άνθρωπο – πρώτα απ’όλα- από τον οποίο νιώθει έλξη και θα δοκιμάσει αυτό που ονομάζουμε “αλληλεπίδραση” ώστε να δει αν υπάρχει ανταπόκριση. Και αν δεν υπάρχει να το δεχτεί και να το αφήσει. Ο άντρας που βλέπει ένα “θήραμα” γιατί ως “κυνηγός” αυτό θα βλέπει. Ένα “ελάφι” της κοινωνίας. Το θέλει. Το κυνηγάει. Το αποκτάει. Χωρίς αλληλεπίδραση.

Πρέπει κάποια στιγμή, ειδικά οι άντρες και ειδικά η νέα γενιά να συνειδητοποιήσει ότι είναι άλλο το “κυνήγι” και άλλο το φλερτ και η αλληλεπίδραση που βασίζονται πάντα στον σεβασμό των θέλω του απέναντι. Να τονίσουμε όμως πως η στάση των γυναικών είναι εξίσου σημαντική. Η αναπαραγωγή τέτοιων απόψεων και στάσεων οδηγεί σε μια διαδικασία ντόμινο που συμπαρασύρει και άλλες γυναίκες. Όλοι με την στάση μας είμαστε υπεύθυνοι για την πορεία της κοινωνίας και όχι μόνο για την προσωπική μας ζωή.

Η άμεση συσχέτιση εννοιών με γεγονότα δεν είναι πάντα σωστή και φυσικά δεν μπορεί να γίνεται μόνο επιφανειακά. Σε επόμενο κείμενο θα δούμε πιο αναλυτικά κάποια χαρακτηριστικά της οικογένειας και της κοινωνίας που οδηγούν σε αυτού του είδους τις νοοτροπίες.

About Άρης Κωστόπουλος

Σπούδασα πάνω στα Παιδαγωγικά, την Κλασική Μουσική, την Συμβουλευτική και το Play Therapy σε Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα και Αθήνα. Είμαι μέλος του PTI (Play Therapy International). Το 2019 δημιούργησα το Open Voice με σκοπό να βρουν "στέγη" νέοι άνθρωποι που θέλουν να εκφράσουν τα ενδιαφέροντα, τις απόψεις και τις γνώσεις τους πάνω σε - κατά κύριο λόγο - επιστημονικά ζητήματα. Το 2020 εκδόθηκε το πρώτο μου συγγραφικό έργο "Όταν οι πόρτες κλείνουν".