Ένα εκπληκτικό παιδικό βιβλίο για τον πόλεμο. Οι συγγραφείς (Πέτρος Γαϊτάνος, Μαριανίνα Κριεζή) μέσα σε λίγες γραμμές ξεγυμνώνουν το χειρότερο συναίσθημα που διακατέχει πολλές φορές την ανθρωπότητα και αποτελεί τον κυριότερο λόγο των πολέμων. Τον φθόνο που οδηγεί στην αιματηρή επεκτατικότητα.

Σε μια μικρή χώρα, την Κοαξία, ζούσαν ευτυχισμένοι οι βάτραχοι. Η χώρα τους ήταν πανέμορφη, για αυτό και όλοι ήθελαν να την επισκεφθούν. Όμως μια μέρα ένας ποντικός, από τα Ενωμένα Ποντικάτα, εμφανίζεται και ανακοινώνει πως η χώρα αυτή πια τους ανήκει. Τότε ξεσπά ο πόλεμος ανάμεσα στα ποντίκια και τους βατράχους ώσπου πια δε μένει τίποτα … μόνο καμένη γη.

Το πιο εντυπωσιακό σε αυτό το παραμύθι είναι η εικονογράφηση και τα χρώματα που επιλέγονται ( Εικονογράφηση Νικολάι Ποπόφ). Η ιστορία ξεκινάει με ανοιχτά χαρούμενα χρώματα και τον βάτραχο να κάθεται με λουλούδια στα χέρια. Σιγά σιγά όμως καθώς χτίζεται η ένταση και η σύγκρουση τα χρώματα γίνονται όλο και πιο σκούρα. Μαύρο καυσαέριο από τα τανκς, τα λουλούδια καταστρέφονται και χάνεται το πράσινο χρώμα και ο ουρανός γίνεται όλο και πιο γκρι. Η τελευταία σελίδα ακριβώς αντίθετη από την πρώτη … καμένα και διαλυμένα όλα με τον ποντικό και τον βάτραχο να κάθονται πάνω στα αποκαϊδια. Με αυτόν τον εκπληκτικό τρόπο καταφέρνει να περάσει υποσυνείδητα μέσα από τα χρώματα, το πόσο ζοφερός είναι ένας πόλεμος και την καταστροφή που προκαλεί.

Ένα αντιπολεμικό παραμύθι που επικεντρώνεται στο γεγονός πως ο πόλεμος δεν ωφελεί κανέναν εντέλει. Σπέρνει μόνο καταστροφή και θλίψη. Μέχρι ο άνθρωπος να καταλάβει πως καλύτερα να θαυμάζει κάτι όμορφο και ας μην είναι δικό του, παρά να προσπαθεί να το πάρει με τη βία όπου μόνο καταστροφή θα επιφέρει. Ένα παραμύθι διαχρονικό που ταιριάζει σε ολόκληρη την ιστορία του ανθρώπινου “πολιτισμού”.

Ήταν κάποτε μια μικρή χώρα. Την έλεγαν Κοαξία.
Κάποτε, οι κάτοικοι της, οι βάτραχοι, ζούσαν καλά και ειρηνικά.
Κάποτε, ο τόπος τους ήταν εύφορος
και την άνοιξη γέμιζε χόρτα και λουλούδια.

Τώρα εδώ, δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο καμένη γη.
Τώρα, όλοι ξέρουμε πως απο ‘δω πέρασε ο πόλεμος.

γιατί; ”

Εκδόσεις ΑΜΜΟΣ 1999

About Άρης Κωστόπουλος

Σπούδασα πάνω στα Παιδαγωγικά, την Κλασική Μουσική, την Συμβουλευτική και το Play Therapy σε Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα και Αθήνα. Είμαι μέλος του PTI (Play Therapy International). Το 2019 δημιούργησα το Open Voice με σκοπό να βρουν "στέγη" νέοι άνθρωποι που θέλουν να εκφράσουν τα ενδιαφέροντα, τις απόψεις και τις γνώσεις τους πάνω σε - κατά κύριο λόγο - επιστημονικά ζητήματα. Το 2020 εκδόθηκε το πρώτο μου συγγραφικό έργο "Όταν οι πόρτες κλείνουν".