Άνοιξη 1940, οι Γερμανοί έχουν ήδη καταλάβει τη Νορβηγία, τη Δανία και την Πολωνία και η στρατιωτική μηχανή της Βέρμαχτ προελαύνει στην Γαλλική, Βελγική και Ολλανδική ενδοχώρα. Η πλάστιγγα φαίνεται να γέρνει προς το μέρος του Χίτλερ και η Ευρώπη οδεύει προς το απόλυτο σκοτάδι. Η Μεγάλη Βρετανία έχει μείνει μόνη της, τελευταίο προπύργιο ελευθερίας απέναντι στη ναζιστική λαίλαπα που κατακλύζει την Ευρώπη. Ο Νέβιλ Τσάμπερλεϊν παραιτείται και ο αμφιλεγόμενος Ουίνστον Τσώρτσιλ αναλαμβάνει καθήκοντα πρωθυπουργού. Το παρελθόν του στην πολιτική ζωή της Βρετανίας δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί για κανένα λόγο επιτυχημένο. Αλλά εκείνη την χρονική στιγμή έπρεπε να παρθούν άμεσες και ριψοκίνδυνες αποφάσεις και ο Τσώρτσιλ ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για να τις πάρει.

Στις 13 Μαΐου λοιπόν παραθέτει την πρώτη του ομιλία στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, μια ομιλία που έδωσε θάρρος σε όλους τους Βρετανούς πολίτες αλλά και στους πολίτες των συμμαχικών δυνάμεων .

Το πιο σημαντικό σημείο της ομιλίας του είναι το εξής :

«Το να σχηματίσω μια Διακυβέρνηση αυτής της έκτασης και πολυπλοκότητας είναι από μόνο του ένα σοβαρό καθήκον, όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι βρισκόμαστε στο αρχικό στάδιο μιας από τις μεγαλύτερες μάχες στην ιστορία, ότι δρούμε σε πολλά, διαφορετικά σημεία στη Νορβηγία και στην Ολλανδία, ότι πρέπει να προετοιμαστούμε στη Μεσόγειο, ότι οι αερομαχίες είναι διαρκείς και ότι πολλές προετοιμασίες, όπως αυτές που υποδείχθηκαν από τον αξιότιμο Φίλο μου από την Αντιπολίτευση, πρέπει να ληφθούν εδώ στο σπίτι μας. Σ’ αυτήν την κρίση ελπίζω ότι μπορεί να μου συγχωρεθεί αν δεν απευθυνθώ για πολλή ώρα στο Κοινοβούλιο σήμερα. Ελπίζω ότι όποιος από τους φίλους ή τους συναδέλφους μου, ή πρώην συναδέλφους μου, που επηρεάζονται από την πολιτική ανοικοδόμηση, θα φανούν απολύτως επιεικείς σε οποιαδήποτε παράλειψη πρωτοκόλλου, με την οποία είναι απαραίτητο να ενεργήσουμε. Θα έλεγα στο Κοινοβούλιο, όπως είπα σε όσους συμμετέχουν σ’ αυτήν την κυβέρνηση: Δεν έχω τίποτε να σας προσφέρω εκτός από αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα.

Έχουμε μπροστά μας ένα μαρτύριο της πιο οδυνηρής μορφής. Έχουμε μπροστά μας πολλούς, πολλούς μήνες αγώνα και πόνου. Ρωτάτε, “ποια είναι η πολιτική μας;”. Μπορώ να πω ότι είναι το να διεξαγάγουμε πόλεμο από θαλάσσης, ξηράς και αέρος, με όλες τις εσωτερικές μας δυνάμεις και μ’ όλη τη δύναμη που μπορεί να μας δώσει ο Θεός. Να διεξαγάγουμε πόλεμο εναντίον μιας τερατώδους τυραννίας, που κανείς ποτέ δεν την έχει υπερβεί στο σκοτεινό, αξιολύπητο κατάλογο της ανθρώπινης εγκληματικότητας. Αυτή είναι η πολιτική μας. Ρωτάτε, “ποιος είναι ο σκοπός;”. Μπορώ ν’ απαντήσω με μια λέξη. Είναι η νίκη. Νίκη με κάθε κόστος, νίκη παρ’όλο τον τρόμο, νίκη, όσο μακρύς και σκληρός κι αν είναι ο δρόμος. Γιατί χωρίς νίκη, δεν υπάρχει επιβίωση. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό. Καμία επιβίωση για τη Βρετανική Αυτοκρατορία, καμία επιβίωση για όλα όσα αντιπροσωπεύει η Βρετανική Αυτοκρατορία, καμία επιβίωση για την επιθυμία και την παρότρυνση των γενεών, ότι η ανθρωπότητα θα προχωρήσει προς το στόχο της. Όμως αναλαμβάνω το χρέος μου με αισιοδοξία και ελπίδα. Αισθάνομαι σίγουρος ότι ο σκοπός μας δεν είναι προορισμένος ν’αποτύχει μεταξύ των ανθρώπων. Αυτή τη στιγμή αισθάνομαι υποχρεωμένος να ζητήσω τη βοήθεια όλων και να πω, ελάτε, ας προχωρήσουμε μπροστά μαζί με την ενωμένη δύναμη μας».

Θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Ουίνστον Τσώρτσιλ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη της νίκης ενάντια στις ναζιστικές δυνάμεις. Η επικράτηση των Συμμαχικών Δυνάμεων κατά της Ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ, θα μπορούσε πρόχειρα να αποδοθεί σε τρεις κύριους λόγους: στην αμερικανική βιομηχανία που συνέδραμε τόσο τους συμμάχους, όσο και τους Σοβιετικούς, στους αριθμούς του σκληροτράχηλου Κόκκινου Στρατού και στην θέληση, στην επιμονή και την διπλωματία του Τσώρτσιλ.

Υ.Γ Σε καμία περίπτωση δεν εκθειάζω τον Ουίνστον Τσώρτσιλ. Οι χειρισμοί του σε πολλές περιπτώσεις ήταν ακραίες και αμφιλεγόμενες (Δεκεμβριανά, η στήριξη του στην χρήση δηλητηριωδών αερίων στην Ιρλανδία κ.ά.). Ίσως θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε και ‘’χαϊδεμένο παιδί’’ της ιστορίας, καθώς του συγχωρούνται αρκετές πράξεις του. Ποτέ δεν είπε πραγματικά ότι «η ιστορία θα είναι ευγενική με εμένα, γιατί σκοπεύω να την γράψω», αλλά τελικά αυτό έγινε. Και κάτι τελευταίο, υπάρχει ο μύθος πως όταν τελείωσε την περίφημη αποστροφή του για την απομονωμένη Αγγλία ‘’Θα πολεμήσουμε στις ακτές, θα πολεμήσουμε στα πεδία προσεδάφισης, θα πολεμήσουμε στους αγρούς και τους δρόμους, θα πολεμήσουμε στους λόφους’’ γύρισε σε ένα βοηθό του και ψιθύρισε ‘’ και θα τους κοπανήσουμε στο κεφάλι με μπουκάλια σόδας γιατί όπλα δεν έχουμε’’. Η ρητορική και ο ρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο…

Βιβλιογραφία :

  •  James Joll, Η Ευρώπη 1870-1970, Εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2006
  • Βurns M.Edward, ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ- Ο ΔΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: ΝΕΟΤΕΡΟΙ ΧΡΟΝΟΙ, Εκδόσεις Επίκεντρο, Ιανουάριος 2006