Το τέλος της νύχτας ή διαφορετικά “Fine Notte” είναι το λογοπαίγνιο το οποίο εφηύρε ο Αλέξανδρος Ιόλας και προκύπτει από το επίθετο του Ιταλού γλύπτη Novello Finotti. Πρόκειται για την καινούρια έκθεση εντυπωσιακών γλυπτών του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών Α.Π.Θ. Ο Novello Finotti, εκ των κορυφαίων εν ζωή Ιταλών γλυπτών, εκθέτει περίπου 70 έργα από την αρχή της παραγωγής του στην δεκαετία του 1960 έως και το σήμερα. Έργα του έχουν εκτεθεί στα μεγαλύτερα και σημαντικότερα μουσεία και γκαλερί τέχνης ανά τον κόσμο ενώ έχει αποσπάσει και αρκετά βραβεία. Ακόμη, έχει αναλάβει μεγάλες παραγγελίες έργων στην Ιταλία προεξέχοντος του γλυπτού διακόσμου για το επιτύμβιο μνημείο του Πάπα Ιωάννη ΧΧΙΙΙ στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη (2001).

Γεννημένος το 1939 στο χωριό Sommacampagna κοντά στην πόλη της Βερόνας, σπουδάζει στην τοπική Ακαδημία Τέχνης της Βερόνας όπου μετά την αποφοίτησή του ξεκινά να διδάσκει σε αυτή. Αρχικά, τα έργα του ήταν χάλκινα και παράλληλα στο χυτήριο Boncini που χρησιμοποιούσε έχυναν επίσης τα έργα τους πολλοί σημαντικοί και σπουδαίοι καλλιτέχνες της εποχής όπως οι Σαλβαδόρ Νταλί, Μαξ Ερνστ, Τζόρτζιο Ντε Κίρικο. Κομβικό σημείο, όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια της καριέρας του, ήταν η γνωριμία του με τον πολύ σημαντικό Έλληνα γκαλερίστα και συλλέκτη έργων τέχνης, τον Αλέξανδρο Ιόλα. Η συνάντησή τους πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία και μένοντας εντυπωσιασμένος από τα έργα του νεαρού Novello, έπειτα από πρόταση του εκθέτει έργα του στις γκαλερί του στο Μιλάνο και στην Νέα Υόρκη. Στην συνέχεια, το 1973 τον καλεί στο σπίτι του στην Αθήνα όπου επισκέπτεται την Ακρόπολη και εντυπωσιασμένος από την ομορφιά των ελληνικών μαρμάρινων γλυπτών παίρνει την απόφαση να αλλάξει το βασικό υλικό της τέχνης του. Στα μαρμάρινα έργα του δουλεύει τριών ειδών μάρμαρο: λευκό Καράρας, μαύρο Βελγίου και ροζ Πορτογαλίας τα οποία επεξεργάζεται με πολύ δεξιοτεχνικό τρόπο δίνοντάς τα εντυπωσιακές όψεις.

Ο Ιταλός γλύπτης ανήκε στο κίνημα του Σουρεαλισμού, γεγονός που γίνεται αντιληπτό θαυμάζοντας και παρατηρώντας κανείς τα έργα του. Επίσης, η έντονη γυναικεία παρουσία στα γλυπτά του μέσω των διάφορων χαρακτηριστικών της που εμφανίζονται παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο διότι ο Finotti σέβεται το γυναικείο φύλο επειδή είναι αυτό που δημιουργεί την ζωή. Σε γενικές γραμμές, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι τα έργα του κινούνται σε έναν άξονα αντιθέσεων: η μέρα και η νύχτα, το μαλακό και το σκληρό, το λευκό και το μαύρο, το αρσενικό και το θηλυκό, η ζωή και ο θάνατος. Με αυτό τον τρόπο ο θεατής κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στην έκθεση μεταφέρεται νοερά σε πολλές εκφάνσεις της ζωής αλλά και επιπλέον γίνεται αποδέκτης πολλών διαφόρων συναισθημάτων. Πηγή έμπνευσης του είναι ως επί το πλείστον το κίνημα του Σουρεαλισμού, όπως διατυπώθηκε παραπάνω, ωστόσο δεν είναι το μόνο. Στα έργα του επίσης ανιχνεύονται θέματα παρμένα από την ελληνική μυθολογία αλλά και εκείνη της Άπω Ανατολής, την λογοτεχνία του Σουρεαλισμού, προσωπικές στιγμές και βιώματα, ακόμη και από άλλους σπουδαίους, προγενέστερους του καλλιτέχνες όπως ο Σαλβαδόρ Νταλί ενώ δεν απουσιάζουν και θέματα από το αγροτικό τοπίο και την αγροτική ζωή της γενέτειράς του.

Το ελληνικό κοινό, λοιπόν, έχει μια μοναδική ευκαιρία να απολαύσει από κοντά τα έργα αυτού του σπουδαίου Ιταλού γλύπτη στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ. έως τις 14 Ιουνίου 2020. Πρόκειται για μια πολύ ξεχωριστή έκθεση γλυπτών έργων με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, ερμηνείες και συμβολισμούς που ο κάθε επισκέπτης θα γνωρίσει με αποτέλεσμα να έρθει σε μια πιο άμεση επαφή με την μαρμαρογλυπτική.

Εικόνα 1. Η μεγάλη Κόμπρα/Grande Cobra/ Great Cobra

Εικόνα 2. Βαλεντίνος Βαλεντίνα / Valentino Valentina

Εικόνα 3. Τιμή στον Σαίξπηρ/ Omaggio a Shakespeare/ Homage to Shakespeare

Εικόνα 4. Άποψη της έκθεσης “Το τέλος της νύχτας”

Εικόνα 5. Φυτικό ανατομικό/ Anatomico vegetale/ Anatomical Vegetal

About Νίκος Βιάνας

Ονομάζομαι Βιάνας Νικόλαος και είμαι απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ. Στο πλαίσιο των σπουδών μου συμμετείχα σε αρκετές ανασκαφικες έρευνες, ωστόσο το ενδιαφέρον μου εστιάζεται σε ολόκληρο το φάσμα του πολιτισμού. Για μένα πολιτισμός δεν είναι μόνο η αρχαία μας ιστορία και η κληρονομιά, αλλά οτιδήποτε σχετίζεται με τους ανθρώπους, τα ήθη και τα έθιμά τους, τον τρόπο ζωής και σκέψης τους, καθώς και τα υλικά τους κατάλοιπα. Συνεπώς, ηθικό χρέος όλων μας είναι τόσο η κληροδότησή του απο τις προηγούμενες γενιές όσο και η διατήρηση και παραχώρηση του για τις επόμενες.